Allah Resulünün okuduğu gibi Kur'an okumak!!!

Allah Resulünün okuduğu gibi Kur’an okumak! İnsan hayat yolunu yürürken elbette kılavuza ihtiyaç duyar. Birine kılavuzluk yapması için bir şey sorduğunuzda sizin anlayacağınız dilden konuşması lazım ki kılavuzluk gerçekleşsin. Aynı ...


  1. Alt 09-08-2009, 17:03 #1
    xyzt Mesajlar: 384
    Allah Resulünün okuduğu gibi Kur’an okumak!




    İnsan hayat yolunu yürürken elbette kılavuza ihtiyaç duyar. Birine kılavuzluk yapması için bir şey sorduğunuzda sizin anlayacağınız dilden konuşması lazım ki kılavuzluk gerçekleşsin. Aynı dilden konuşmak anlaşmaktır. Demek ki, kılavuzluk anlamı/anlamayı/anlaşmayı zorunlu kılar.

    Madem bu Kur’an biz müslümanların kılavuzudur, o halde bu kılavuzu okurken anlamalıyız ki, bize kılavuzluk yapmış olsun. Yoksa yolu nasıl göstermiş olacak?

    Öncelikle Kur’an okurken acele etmemek lazım. Bu, Kur’an’ın emridir.

    “Kur’an’ı tertil üzere (itinalı, düşünerek, yavaş yavaş) oku.”(Müzzemmil/4)

    “Gerçek hükümdar olan Allah yücedir. Sana onun vahyi tamamlanmazdan önce Kur’an’ı (okumakta) acele etme ve ‘Rabbim benim ilmimi artır’ de.”(Taha/114)

    “Vahyi, acele edip okumak için dilini oynatıp durma. Onu toplamak da, okutmak da Bize aittir. Şu halde, Biz onu okuduğumuz zaman, sen de okunuşunu izle. Sonra onu açıklamak da Bize aittir.” (Kıyamet/16-19) Ayrıca Furkan/32. ve İsra/106. ayetlerine bakabilirsiniz.

    Durum böyle olunca bize ne oluyor da Kur’an’ı hatmetmek için acele ediyoruz? Kur’an’ı acele bir şekilde okuyarak ona buna hatim indirmeyi marifet sayıyoruz.

    Hele günümüzde “hatim indirmek” dediğimiz Kur’an okuma biçimi şu üç yanlışı birden içeriyor:

    1.Kur’an’ı anlamadan okumak

    2.Kur’an’ı acele ederek okumak

    3.Kur’an’ı ölmüşlere okumak

    Bunun hiçbir tutulacak ve savunulacak tarafı yoktur. Çünkü “Hatim” dediğimiz şey toplumumuzda sadece ölülere indirilen bir okuma biçimidir. Oysa Kur’an’ın en başını açtığınızda hemen ikinci sayfasında şöyle diyor:

    “Bu, kendisinde şüphe olmayan, muttakiler için yol gösterici bir kitaptır”(Bakara/2)

    Bu ayet bu kitabın hem kimler tarafından okunacağını hem de kimlere okunacağını belirtmiştir. Şöyle ki:

    Muttaki; takva sahibi yani, Allah’a karşı gelmekten sakınan kimse demektir. Bir kimsede takva duygusu varsa Kur’an ona yol gösterir. Muttaki insan Kur’an’ı okuyacak ve yolunu bulacak. Ama keyfine göre yaşamak isteyen diğer bir ifade ile Allah’a göre yaşama derdi olmayan insanların Kur’an’la işleri yoktur.

    Muttaki bir kimsenin de yaşayan biri olacağını söylemeye gerek yoktur. Çünkü ölmüş bir insanın Allah’tan sakınacak durumu kalmamıştır.

    Ayrıca bir başkasına okuyacaksak onun da diri/yaşayan biri olması gerekir. Çünkü “Kur’an bir kılavuzdur” dedik. Kılavuzluk yolda yürüyene yapılır. Ölmüş, yani hayat yolunu bitirmiş kimselere kılavuzluk söz konusu olmaz.

    Böylece “hatim” dediğimiz Kur’an okuma biçiminin hiçbir yönüyle bir müslümanın Kur’an’la olması gereken doğru ilişki biçimine uymadığı sanırım anlaşılmış oldu.

    Peygamberimiz (s.a.v) Kur’an okurken azap ayetleri geldiğinde sakınıyordu, rahmet ayetleri geldiğinde ise talep ediyordu. Kur’an’ı anlamadan okuyanlar, azap ayetlerinden nasıl sakınacaklar ve rahmet ayetlerini nasıl talep edecekler? Resulullah (s.a.v) gibi Kur’an okuyacaksak anlayarak Kur’an okuyacağız ki, azap ayetleri geldiğinde biz de sakınalım ve rahmet ayetleri geldiğinde biz de talep edelim. Demek ki anlamadan Kur’an okuduğumuzda Resulullah(s.a.v) gibi davranmamakla ona muhalif hareket etmiş oluyoruz.

    Sahabe Kur’an okuduğunda on ayet okuyor, anlıyor, yaşamına geçiriyor ve daha sonraki on ayete geçiyordu. Bu nefis okuma biçiminden bize “Hocam bir aşır okur musun?” kalmış. “Aşır” Arapçada sayı olarak on anlamına geliyor. Hoca on kadar ayeti okuyor ama ne okuyan anlıyor ne de dinleyen! Sahabe okuma biçimini bize böyle mi miras bırakmış(!) Demek ki biz mirasa ihanet etmişiz, mirası tahrif etmişiz. Bu halimizle Kur’an okumalarımızda Resulullah’ın(s.a.v) terbiyesinden geçmiş sahabeye de aykırı davranmış oluyoruz.

    Bir ayeti ele alalım. O ayet namazı, zekâtı, yoksulları doyurmayı ya da insanlara güzel söz söylemeyi… vs. emrediyor olsun. Bu ayetin içindeki hükmü yaşamak için anlayarak okumak lazım. Diyelim ki okudum, anladım ve hükmü yerine getirdim. Allah da bu amelin karşılığı olarak mükâfat vereceğini vadediyor.

    Mükâfat, bir amelin karşılığıdır. Sevap da aynen bunun gibi bir amelin karşılığıdır. “Sevap” kelimesi Arapçadır ve bir şeyin karşılığı anlamını ifade eder. Ortada somut veya soyut bir amel olacak ki sevabı/karşılığı olsun.

    Yukarıda bahsettiğim şekilde içinde hükümler olan ayeti anlamadan okuduğunu varsayalım. Anlamadığın için içindeki hükümlerden haberin olmadı. Haberin olmadığı için hükmü yerine getiremedin. Yani ortada bir amel olmadı. Dolayısıyla ortada bir amel olmayınca sevabı/karşılığı söz konusu olur mu?

    Denilebilir ki anlamadan da olsa Kur’an okumak bir amel değil midir? Niye bunun sevabı olmasın?

    Öyle ya! Kur’anı eline alıyorsun ve belli bir vakit ayırarak okuyorsun, meşgul oluyorsun. Bu anlamda görünüşte bir amel var! Ama biz Kur’an okumanın nasıl olması gerektiğini daha önce izah ettik. Sizin Kur’an okuyuşunuz buna uymuyor. Siz kendi kafanıza göre hareket ediyorsunuz. Mesela, hasta olsanız, sizi iyileştirmek için ilaç verseler siz o ilaçları kafanıza göre hareket ederek mi içersiniz yoksa ilacı yapanların prospektüste yazdıkları şekilde mi hareket ederek içersiniz? Elbette ilaçtan fayda görmek için verilen talimata göre hareket edersiniz. İşte tıpkı bunun gibi eğer Kur’an bir ilaç! ise – ki bunda şüphe yoktur – O zaman bu manevi ilacı da tıpkı öteki ilaçlar gibi ilacı yapanın talimatına göre hareket ederek kullanmak zorunda değil miyiz?

    Buradan hareketle şu anlaşılmış olmaktadır ki; bir amelin sevabı olması için onun salih amel olması lazım. Anlamadan Kur’an okumak ise salih amel olmamaktadır. Çünkü bir amelin salih amel yani Allah katında makbul bir amel olması için iki şartı taşıması gerekiyor:

    1.Allah’ın rızasını kazanmak için yapılması lazım

    2.O amelin Allah’ın dediği şekilde yapılması lazım.

    Anlamadan Kur’an okuyanlar mutlaka Allah’ın rızası için bunu yapıyorlardır. Bunda zerre kadar şüphem yok ama Allah’ın dediği şekilde yapmadıkları için salih amel vasfına ulaşmıyor. Salih olmayan bir amelin ise sevabı olur mu?

    Anlamadan Kur’an okuma noktasında bazen deniliyor ki; “Hocam anlamadan da olsa Kur’an okuduğumda ben o an etkileniyorum, manevi bir haz duyuyorum. Bu da bir fayda değil midir?”

    Ben de bu noktada diyorum ki; evet, burada bir fayda görülüyor gibi. Ancak bu dediğin şey fıtrattır. İnsan fıtratı her türlü ahenkli, güzel ve duygulu seslerden etkilenme eğilimindedir. Yani Kur’an okurken/okunurken duyulan his sadece Kur’an’a has değildir. Romantik ve duygusal bir müzik sesi bile pekâlâ insanı o an etkileyebiliyor. Kaldı ki Kur’an’a dair bu etkilenme anlamdan yoksun olduğu için insanda davranışa dönüşmüyor. Çünkü anlamdan yoksun etkilenmeler insana ne yapacağını söylemiyor. Dolayısıyla etki soyut kalıyor, somutlaşmıyor. O an mistik bir hava oluşuyor fakat az sonra geçiveriyor. Bu tür etkilenmelerle bilinç/iman dediğimiz şey oluşmuyor. Yani ortada aldatıcı bir etkilenme var. Bu bizi yanıltmasın.

    Bu etkilenme konusunda bazen çok garip durumlar da yaşanıyor. Mesela, bakıyorsunuz Kur’an okunurken adam ağlıyor. “Herhalde okunan bölüm çok duygusal bir anlam içeriyor olmalı ki adam etkilenmiş” zannediyorsunuz. Oysa okunan bölüme bakıyorsunuz hiç de öyle bir bölüm değil. Okunan ayetler mirasın hangi durumlarda nasıl paylaştırılacağını anlatıyor. Yani ağlanacak bir durum yok. Adam sadece güzel sesten veya makamdan etkilenmiş.

    Bu örnekten de anlıyoruz ki, anlamadan okunan/dinlenen Kur’an’dan oluşan etkilenmeler genelde aldatıcı ve hayatımıza somut faydası olmayan mistik duygulardan ibaret kalıyor.

    Kur’an’ı okumaktan maksadın onu anlamak demek olduğu bu şekilde ortaya konulduktan sonra şimdi de şu hususlara dikkatlerinizi çekmek istiyorum:

    Allah Kur’an’ı anlayarak okudukları halde anladıklarına/bildiklerine uygun davranmayanları Kur’an’da ağır bir şekilde yermiştir.

    “Kendilerine Tevrat öğretildiği halde onun gereğini yerine getirmeyenlerin hali kitaplar taşıyan eşeğin hali gibidir. Allah’ın ayetlerini yalanlayan kimselerin misali ne kötüdür! Allah zalimler topluluğuna hidayet etmez.”(Cuma/5)

    Ayetin anlamına dikkat edilirse Allah’ın kitabını anlayarak okumak da yeterli değil. Kitabı bildiği halde anlamına uygun davranmayan kimseler kitaplar yüklenmiş eşek yerine konmuş. Sırtına değerli kitaplar yüklenmek, eşeği eşeklikten kurtarmadığı gibi Allah’ın kitabını sadece bilmek ama gereği gibi davranmamak da insana bir değer katmıyor, üstelik onu Allah katında sorumlu kılıyor.

    Bir başka yerde Allah, kendisine ayetler öğretildiği halde ayetlerden bağımsız hareket edenleri bu defa salya akıtan bir köpeğe benzeterek yeriyor.

    “Sen onlara ayetlerimizi verdiğimiz halde ayetlerin gereğiyle hareket etmeyen, derken şeytanın peşine takılan ve sonunda azgınlardan olan adamın kıssasını anlat.

    Eğer Biz dileseydik o kimseyi ayetlerimizle yüceltirdik. Fakat o dünyaya meyletti ve hevasına uydu. Artık bu adamın durumu üstüne varsan da varmasan da dilini sarkıtıp soluyan bir köpeğe benzer.

    İşte ayetlerimizi yalanlayan kimselerin durumu budur. Artık sen kıssayı onlara anlat belki iyice düşünürler. Ayetlerimizi yalanlayan ve kendilerine zulmedenlerin misali ne kötüdür!”(Araf/175-177)

    Bu ayetlerde de görüldüğü gibi Allah’ın ayetlerini anlayan/bilen ama gereğini yerine getirmeyip basit dünya menfaatlerine heves eden insanlar her gördüğü cismi yağlı kemik zannederek iştah içerisinde salya akıtan köpeğe benzetiliyor. Ne aşağılık bir durum!

    Kur’an’ı anlayarak okuduktan sonra gereğiyle amel etmemek bu kadar ağır bir şekilde yerildikten sonra burada şunu söyleyebiliriz:

    Kur’an’ı anlayarak okuyup ama gereğiyle amel etmemek bu kadar ağır bir şekilde yerildiğine göre Kur’an’ı anlamadan okumak yani ne dediğiyle ilgilenmemek bundan daha kötü/aşağı bir tutumdur. Değil mi?

    Elbette daha kötü bir tutumdur. Çünkü birincisinde bildiğiyle amel etmeme suçu varken ikincisinde bunun yanına bir de Allah’ın ne dediğiyle ilgilenmeme suçu ekleniyor. Burada şöyle bir itiraz yapılabilir. Denebilir ki; anlamından haberi olmayan bilmediği için ötekine göre mazur sayılır. Çünkü öteki bildiği halde bilinçli olarak yapmıyor. Ben de derim ki, hayır, yanılıyorsunuz. Mesela, memur olarak size okuyup gereğini yapmanız için bir yazı tebliğ edilse siz de sorumlu olmamak için hiç okuma zahmetine bile katlanmasanız ve imzalamasanız bu sizi sorumluluktan kurtarır mı? Tabi ki, hayır… Çünkü o yazıdan haberiniz var ve siz bir memur olarak size iletilen yazılarla ilgilenmeme gibi bir seçeneğiniz yok. İlgilenmek zorunda olduğunuz bir yazıya böyle davranamazsınız.

    Şimdi düşünün! Allah sizi kendisine kulluk yapmak için yaratmış olsun ve bu kulluğun nasıl yapılacağına dair size bir yazı/kitap ulaştırsın ama siz Allah’ın ne istediğiyle ilgilenmeyin sonra da “niçin şunları yerine getirmedin?” denildiğinde “Ya Rabbi! Benim bunlardan haberim yoktu. Ben senin kitabını devamlı saygıyla tekrar ederek anlamadan sevap kazanmak için okuyordum” deyin!

    Ey akıl sahipleri n’olursunuz birazcık düşünün! Trajikomik halimizi anlatan bu cevabımız Allah katında bir mazeret olarak görülür mü? Bu, Allah’a gösterilen ne biçim bir saygı anlayışıdır ki içinde Allah’a boyun eğme yok! Boyun eğilmeyen Allah sayılmıyor demektir.

    Sonra yine düşünün! Size itaat etmek zorunda olan kimse sizin dediklerinizi yerine getirmekten uzak bir şekilde emirlerinizin yazılı olduğu kâğıtları kutsayarak ve ne dediğinizi anlamaya çalışmadan sabah akşam devamlı tekrar ederek okusa, yani size bu şekilde saygılı olmaya çalışsa nasıl değerlendirirsiniz? Kabullenir misiniz?

    “Sen benimle dalga mı geçiyorsun” deyip tepki göstermez misiniz?

    Onun bu davranışı sizin yanınızda sevaba mı, yoksa cezaya mı karşılık gelir?

    Kur’an’ı okumaktan maksadın onu anlamak ve yaşamak olduğu bir kez daha ortaya çıktıktan sonra gelelim bu konuda en çok delil olarak getirilen hadis-i şerife:

    Abdullah (r.a)’dan Peygamber (s.a.v) şöyle buyurdu: “Allah’ın kitabından bir harf okuyan kimseye bir hasene(sevap) vardır. Her hasene için de on misli sevap verilir. Elif, Lam, Mim’i bir harf saymıyorum. Belki “Elif” bir harf, “Lam” bir harf, “Mim” de ayrı bir harftir.” (Tirmizi, Tac tercemesi, c.4, s.13)

    Bu yazının başından beri okumanın nasıl olması gerektiğine dair getirdiğimiz gerekçeler çerçevesinde Kur’an’ı anlayarak okumak ve elden geldiği kadar da anladıklarımızı yaşamak şartıyla, evet, Kur’an’ın her harfine Rabbimiz dilediği sevabı/karşılığı verecektir. Ben hadis-i şerifin böyle anlaşılması gerektiğine inanıyorum. Anlamadan okunulduğunda bile her harfine sevap verileceği şeklindeki anlayışın son derece yanlış ve Kur’an’ın amacından ve ruhundan uzak olduğunu düşünüyorum.

    Ne yazık ki, Allah’ın sözleri olan Kur’an’ı anlamadan okumayı hayatımıza bir ibadet(!) olarak sokmuşlar ve böylelikle Allah ile irtibatımızı kesmişler. Hem de bunu Allah’ın mükâfatlandıracağını söyleyerek Allah adına yapmışlar. Öyleyse sevap kazanmak için anlamadan Kur’an okumak, zannedildiği gibi gerçekten sevap mıdır yoksa tam tersine Allah’a ve kitabına karşı saygısızlık mıdır? Bir kez daha düşünmeniz ümidiyle…


    ALINTI: Hasan Eker

  2. Alt 09-08-2009, 18:33 #2
    altun Mesajlar: 885
    Sual: (Mukabele okumak ve dinlemek uygun değildir. Kur'anı okuyanın ve dinleyenin anlaması şarttır. Papağan gibi okumak, fayda yerine zarar verir) diyenler oluyor. Her milletten Müslüman olanlar var. Kur’anı herkesin anlaması mümkün olmadığına göre, Arapça bilmeyenlerin Kur'an okuması günah mıdır?
    CEVAP
    Kur'an-ı kerimi, lisanı Arapça olanlar bile anlayamaz; hatta evliyanın ve ulemanın en büyükleri olan Eshab-ı kiram bile, âyetlerin manalarını Resulullaha sual ederdi. Bir hadis-i şerif meali:
    (Kur'an-ı kerim Allahü teâlânın metin [sağlam] ipidir. Manalarının hepsi anlaşılmaz. Çok okumak ve dinlemekle eskimez.) [İbni Mace]

    Kur'an-ı kerimin, çok veciz olup, bitmez tükenmez manalarının bulunduğu, bütün manaları bildirilse bile, yazmak için kâğıt ve mürekkep bulunamayacağı bizzat Kur’an-ı kerimde bildirilmektedir:
    (De ki, Rabbimin [ilmini, hikmetini bildiren, hayrete düşüren] sözleri için, denizler mürekkep olsa, bir o kadar daha deniz ilave edilse, denizler tükenir, Rabbimin sözleri tükenmez.) [Kehf 109 - Beydavi]

    Demek ki, her Arapça bilen, Kur’an-ı kerimi anlayamaz. İmam-ı Gazali hazretleri buyuruyor ki:
    İmam-ı Ahmed bin Hanbel, Cenab-ı Hakkın, (Anlayarak da anlamayarak da Kur'an-ı kerim okuyan, benim rızama kavuşur) buyurduğunu bildirmektedir. (İhya)

    İslam âlimlerinin en büyüklerinden, Hanbelî mezhebinin reisi imam-ı Ahmed hazretleri böyle buyururken, hâlâ herkesin Kur'an-ı kerimi anlayarak okuması gerektiğini söylemek ne büyük gaflettir! Nasıl olup da, (Kur'anı anlayamıyorsan ezberleme!) denebiliyor? Halbuki Kur’an-ı kerimi ezberlemek, hafız olmak için manasını anlama şartı yoktur. Kur’an-ı kerimi hıfzetmenin sevabı çok büyüktür.

    Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
    (Kur’an-ı kerimi okuyun ve onu ezberleyin! Allahü teâlâ içinde Kur’an-ı kerim bulunan kalbe, azab etmez.) [Şir’a Şerhi]

    (Kur'an hafızları ehl-i Cennetin arifleridir.) [Ebu Nuaym]

    (Hafızasında Kur’an-ı kerimden bir şey bulunmayan, harap bir ev gibidir.) [Tirmizi]

    (Kur'anı hıfzeden kimse ölünce, Allahü teâlâ toprağa onun etini yememesini emreder. Toprak, "Ya Rabbi, senin kelamın içinde iken ben onu nasıl yiyebilirim?" diye cevap verir.) [Deylemi]

    Elbette Kur'an hafızlarının haramlardan kaçıp ibadetleri yapması gerekir. Aksi takdirde büyük vebal altına girmiş olurlar. Bazı kimseler de, okumasını bilmeyenin evinde Kur’an bulundurmasının uygun olmadığını söylüyorlar. Bunların sözleri de yanlıştır. Çünkü Kur’an-ı kerimi okumasını bilmese de, bereketlenmek için evinde mushaf-ı şerif bulundurmak sevaptır. (Hindiyye)

    Mealler hatalıdır
    Bilindiği gibi mealler değişiktir. Birbirini tutmayan yerleri çoktur. Prof.Dr. M.Sait Yazıcı Diyanet İşleri Başkanı iken açıkladığı gibi meallerde hata olur. Hiç hata olmasa bile meale "Allah kelamı" denmez. Kur’an-ı kerimin başka dillere yapılan çevirmelerine Kur'an denmez. Bunlara, Kur’an-ı kerimin meali denir. Bunlar, mütehassıs ve halis müslümanlar tarafından hazırlanmış ise, Kur’an-ı kerimin manasını anlamak için okunabilir. Buna bir şey denmez. Ancak bunlar, Kur'an diye okunamaz. Bunları, Kur'an diye okumak sevap olmaz, günah olur. İbni Hacer-i Mekki hazretleri buyuruyor ki:
    (Kur’an-ı kerim tercümesini, Kur’an-ı kerim yerine okumak haramdır.) [Fetava-i fıkhiyye s. 37]

  3. Alt 09-08-2009, 18:36 #3
    altun Mesajlar: 885
    Kur’an-ı Kerim, anlaşılması ve gereğince amel edilmesi için gönderilmiştir. Öğüt almak, emir ve yasaklarını hayatta tatbik etmek amacıyla Kur’an’ı anlayarak ve manasını düşünerek okumak önemli ve sevaplı bir ibadettir. Ancak Kur’an ayetlerinin anlamını bilmeyen kişinin -ibadet maksadıyla- Kur’an okuması da sevaplı bir ibadettir. Nitekim Hz. Peygamber; “Kim Kur’an-ı Kerim’den bir harf okursa, onun için bir iyilik sevabı vardır. Her bir iyiliğin karşılığı da on sevaptır…” (Tirmizî, Fezailü'l-Kur'an, 16); “Kur'an'ı gereği gibi güzel okuyan kimse, vahiy getiren şerefli meleklerle beraberdir. Kur’an’ı kekeleyerek zorlukla okuyan kimseye de iki kat sevap vardır.” (Buharî, Tev-hid, 52; Müslim, Müsafirîn, 243) buyurmuştur.

    Diyanet Dergisi

  4. Alt 09-08-2009, 18:40 #4
    altun Mesajlar: 885
    Şimdiye kadar farklı kalemler tarafından yüzlerce-binlerce defa cevaplandığını bildiğim bir soruyu ele alacağım; manasını anlamadığımız Kur'an'ı okuma.
    Dikkat ederseniz cümleyi yarım bıraktım; çünkü soru cümlesini tamamlayan kelimeler soru sahibinin imanı, imanının seviyesi, sosyo-kültürel şartlara bağlı kazanmış olduğu karakteri, eğitim ve öğretim seviyesi, dünya görüşü ve ideolojisine göre değişiyor. Kimisi lüzumunu soruyor aklen ikna olmak istiyor, kimisi fazileti diyor kalben tatmin peşinde olduğunu ima ediyor, kimisi de gerekliliği veya gereksizliğinden dem vurarak bulunduğu yeri gösteriyor.

    Öncelikle bunun İslam'ın Arap coğrafyası dışına açıldığı dönemden bu yana devam edegelen, değişik açılardan müzakere edilen tarihî bir mesele olduğunu söyleyerek söze başlayalım. İlk dönemlerde böyle bir problem yoktu; çünkü Kur'an'ın ilk muhatapları Araplardı veya etnik manada Arap kökenli olmasalar bile Arapçanın konuşulduğu bölgede yaşayan, Arapçayı bilen, günlük hayatta o dili kullanan kişilerdi. Dolayısıyla İlahi vahyi meal düzeyinde anlama gibi bir problemleri yoktu. Meal düzeyinde dedik; çünkü Kur'an'ın lafzının taşımış olduğu derinlikler, İlahi iradeyi evrensel planda yansıtan özellikleri elbette dilde ihtisas işleyen ayrı bir alandır. Nitekim bu husus usul-ü tefsir ve tefsir ilminin hem sebebi hem de sonucudur.

    Sonuç itibarıyla, Arap olmayan ve Arapça dilini bilmeyen insanların, kavimlerin, milletlerin Müslüman olması bu meselenin başlangıç noktasını teşkil ediyor. Aslında buna problem de demek mümkündür. Çünkü dinin aslî kaynaklarının dilini bilmeme, ibadet hayatından hayatın her alanını kuşatan emir ve yasakları bizzat yaşama kaynakları veya yorumcuların beyanlarından anlayamama gerçekten bir problemdir. Çünkü tercümeler Kur'an ve hadislerdeki verilen mesajlardaki mana ve ruhun tesirinin kırılmasına sebebiyet vermektedir. Nitekim bu yazıda ele aldığımız soru da bunun en net göstergelerinden biridir.

    Bu genel hatırlatmadan sonra konuyu gazete makalesine sığacak mahiyette ele alacak olursak; Kur'an tefsir usulünde yer alan tarife göre "tilavetiyle taabbüd olunan İlahi bir kitaptır". Bu cümlenin manası açık; "okunması ibadet olan, okunmasıyla ibadet edilen Allah kelamıdır" Kur'an. Bu yönüyle sair İlahi kitaplardan da ayrılır. Bu tariften anladığımıza göre okunan İlahi beyanın mana ve muhtevasının anlaşılması öncelikli bir şart değildir. Neden? İki sebepten dolayı. Bu sebeplerin biri Kur'an'a, ikincisi insana bakıyor. Kur'an'a bakan veçhesiyle; Kur'an beşeri bir kelam, insan mahsulü bir beyan değildir. Dolayısıyla Kur'an'ın var oluş gayesini "efradını cami, ağyarını mani" bir şekilde anlamak, kavramak, anlatmak beşer aklının idrak sınırlarını aşar. Çünkü bu, İlahi iradenin her şeyine vâkıf olmayı gerektirir ki beşer için tek kelime ile muhaldir.

    İnsana bakan veçhesi ise; insan sadece akıldan ibaret bir varlık değildir. İnsan aklı, ruhu, bedeni, hissi, latifeleri ile bir bütündür. Bunların her birinin varlıklarını devam ettirmesi farklı şekillerle mümkündür. Mesela beden maddi manada yeme-içme ile hayatını devam ettirirken, ruhun bundan latifelerin bundan hissesi dolaylıdır. Kur'an tilavetinin insan ruhunda, hissiyatında ve latifelerinde uyarmış olduğu etkiyi, yeme-içmenin uyarmadığı ve uyarmayacağı muhakkaktır. İsterseniz sözün geldiği bu aşamada merhum Mustafa İsmail benzeri güzel sesli bir hafızın, Davudi bir eda ile usulüne, makamına, mana ve muhtevasına uygun bir şekilde yaptığı Kur'an tilavetinin manasını anlamasanız dahi sizde hasıl ettiği etkiyi düşünün. İnanıyorum ki bana hak vereceksiniz. Nitekim böylesi bir Kur'an ziyafetine muhatap olan gayrimüslimlerin farklı ölçülerde etkilenmeleri bunu göstermektedir.

    ahmet kurucan

  5. Alt 09-08-2009, 18:42 #5
    altun Mesajlar: 885
    Sual: Bazıları “Anlamadan Kur’an okumanın faydası olmaz insanın namazda okuduğunu anlaması gerekir onun için Kur’anın tercümesini okumalı” diyorlar. Namazda tercümesini okumak caiz midir?
    CEVAP
    Namazda Kur’anın tercümesini okumalı demek ibadetlerin ne demek olduğunu bilmemektir. Namazı insanın kendisi tertip etmedi. Her ibadetin nasıl yapılacağını Allahü teâlâ Resulüne bildirdi. O da bunları öğrendiği gibi Eshabına bildirdi. Din imamlarımız bunların hepsini Eshab-ı kiramdan öğrenerek bildiriyorlar ki: Namazda okunacak Kur’anın Allah kelamı olması gerekir. Tercümeleri Allah kelamı olmaz. Namaz dışında her Müslüman kendi dili ile de dua edebilir. (Fetava-i fıkhiyye)

Kullanıcı isminiz: Giriş yapmak için Buraya tıklayın
Human Verification