Değerli bir dostum anlatıyor:

“Maaşıma katkı sağlamak üzere geceleri taksiye çıkıyorum. İyi niyetin, karşılıksız vermenin ödülü ile samimiyetsizliğin bedelini aynı gecede peş peşe aldım.

Beyoğlu civarındayım. Sakat bir ihtiyar el etti. Durdum:
- Oğlum evim uzak, hem hastayım. Param da yok. Beni şu ileri mahalleye atar mısın?

Adamı araca aldım. Epey uzaktı evi ama içimden geldi, isteyerek bıraktım. İnerken bir dualar etti ki mest oldum. Ondan ayrıldıktan sonra uzak mesafelere yolcular çıktı. Bahşiş olarak “Üstü kalsın” diyenler de. Kısa sürede iyi kazanmıştım.

Bir yolcuyu Taksim İlk Yardım Hastanesine bıraktım. Orada beklerken hastaneden kalabalık bir aile çıktı. Çingene vatandaşlarımızdan. İçlerinden biri yaklaştı:
- Gardaş, Hacı Hüsrev’e gideceğiz, boş musun?..

Aslında boştum. Üstü başı pejmürde bu insanları almak işime gelmedi. Yalanım hazırdı:
- Hastaneye ziyaretçi getirdim. Onu bekliyorum.

Adam cevabım karşısında bir iki saniye durakladı ve şöyle dedi:

- Eğer doğru söylüyorsan işin rast gelsin. Ama yalan konuşuyorsan Allah belanı versin emi!

Belli ki bunalmıştı. Sonra gitti. Oradan ayrıldığımda nefsimle vicdanım kavga ediyordu sanki. Yanlışımı biliyordum. Neyse deyip çalışmaya devam ettim.

Gecenin ilerleyen saatlerinde bir barın önünden iki kişi bindi. Gayet nezih görünüyorlardı. Bu saatte herkesi almayız. Hırlısı var hırsızı var. Sarıyer’e dediler. “Ohh gene ballı bir iş” dedim. İstinye civarında dar sokaklardan geçiyorduk. Evlerin bitip fundalıkların başladığı yerde enseme soğuk bir demir dokundu:

- Hasılatı ver, yoksa yersin kurşunu.

Çaresiz tüm gecenin hâsılatını verip oradan ayrıldım. Canımı kurtardığıma şükrettim. Yıllar geçti ama “Yalan söylüyorsan Allah belanı versin emi” diyen o ses hala kulaklarımda!..”

Yoruma bile gerek kalmayacak kadar açık ve net değil mi?..